کتاب «فلسفه فیلم و هنر دیجیتال» نوشته توماس ای. وارتنبرگ (نشر ققنوس) سراغ این می رود که اصلا فیلم و هنر دیجیتال چطور روی نگاه ما به واقعیت اثر می گذارند. نویسنده با زبانی روشن توضیح می دهد فیلم فقط سرگرمی یا روایت داستان نیست و می تواند یک جور فکر کردن و پرسش فلسفی باشد: فیلم چطور واقعیت را نشان می دهد؟ چه فرقی با روایت های دیگر دارد؟ نقش کارگردان و نگاه تماشاگر کجای این ماجراست؟ در این بخش از ایده های متفکرانی مثل آندره بازن، استنلی کاول و ژیل دلوز هم کمک می گیرد تا بحث هایی مثل ادراک، زمان و معنا در سینما را قابل فهم تر کند.
نیمه دوم کتاب روی «هنر دیجیتال» تمرکز دارد و بررسی می کند وقتی پای فناوری وسط می آید چه چیزهایی عوض می شود؛ از سینمای دیجیتال و واقعیت مجازی گرفته تا هنرهایی که با الگوریتم و هوش مصنوعی ساخته می شوند. وارتنبرگ به چالش های مهمی مثل اصالت اثر، مفهوم مولف، و این که بازتولید دیجیتال چه بلایی سر تجربه زیبایی شناختی می آورد می پردازد. در نهایت هم این سوال را جدی می گیرد که مرز بین هنر سنتی و دیجیتال هنوز معنی دارد یا نه. این کتاب برای دانشجوها و علاقه مندهای فلسفه هنر، مطالعات فیلم و رسانه های جدید یک راهنمای خوش خوان و فکری است.
| تعداد برگ |
119 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1396 |
| سال انتشار میلادی |
2015 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6002783530 |
| قطع |
پالتویی |
| نویسنده |
توماس ای وارتنبرگ |
| مترجم |
گلنار نریمانی |
نظرات