8
ساعت
:
21
دقیقه
:
20
ثانیه
«والس یک نفره» نوشته ماه منیر کهباسی از آن رمان هایی است که آرام و بی سر و صدا می رود سراغ تنهایی زن ها؛ زن هایی که دلشان می خواهد جایی تکیه بدهند و از یک نفره ماندن می ترسند. قصه حول زندگی «سایه» می چرخد؛ زندگی نسبتا آرامش وقتی به هم می ریزد که «لی لی» بعد از سال ها از فرانسه برمی گردد و با «سام» (شوهر سایه) تماس می گیرد. لی لی و سام در گذشته همسایه بوده اند و علاقه ای بینشان بوده، اما مسیر زندگی جداشان کرده؛ سام حالا با سایه ازدواج کرده و سه فرزند دارد و لی لی هم بعد از مرگ همسرش به ایران برگشته. حضور لی لی مثل یک سایه سنگین روی ذهن سایه می افتد و حس ناامنی و تردید تا آخر داستان رهایش نمی کند.
در کنار این خط اصلی، داستان با روایت های فرعی هم جان می گیرد؛ مخصوصا ماجراهای «دلناز» همسایه و دوست نزدیک سایه که حال و روز روحی خوبی ندارد و با حرف ها و اعتراف هایش مدام مرز بین همدلی و خستگی را جابه جا می کند. روایت گاهی طوری جلو می رود که انگار تکه های قصه پراکنده اند، اما کم کم ریتم خودش را پیدا می کند و همه چیز سر جای درست می نشیند. در نهایت رمان با ایده «والس» بازی می کند؛ رقصی که ذاتا دو نفره است، اما اینجا قرار است زن ها مجبور شوند تنهایی با آن کنار بیایند یا با آن بجنگند. «والس یک نفره» در فصل های متعددش، دغدغه های احساسی و روانی زنان را ملموس روایت می کند و برای علاقه مندان رمان فارسی انتخاب مناسبی است.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
