«گرگ و میش» از پائولا هاوکینز (نویسنده ی «دختری در قطار») یک رمان معمایی و روانشناختی پرکشش است که توی فضایی سرد و مه گرفته در جزیره ای دورافتاده به اسم اریس در اسکاتلند اتفاق می افتد؛ جزیره ای که فقط بعضی ساعت های روز با جزر و مد به خشکی وصل می شود و همین تنهایی و انزوا، حال و هوای داستان را چند برابر مرموز می کند. ماجرا از جایی شروع می شود که داخل یکی از مجسمه های هنرمند مشهور، ونسا چپمن، یک تکه استخوان پیدا می کنند و کم کم مشخص می شود این فقط یک اتفاق ساده نیست.
بعد از این کشف عجیب، جیمز بکر که کارشناس آثار ونساست راهی اریس می شود و با گریس وینترز روبرو می شود؛ زنی که حالا تنها آدم ساکن جزیره است و انگار کلی حرف ناگفته و راز توی دلش دارد. هم زمان، ماجرای ناپدید شدن جولیان (همسر ونسا) که سال ها پیش گم شده بود دوباره سر زبان ها می افتد و داستان با رفت و برگشت های زمانی و مرور خاطرات، آرام آرام لایه های پنهان رابطه ها، حقیقت و دروغ را رو می کند. اگر رمان های رازآلود با تعلیق بالا و فضای قوی دوست دارید، این کتاب می تواند تا صفحه آخر شما را درگیر نگه دارد.
| تعداد برگ |
320 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
2024 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6004616836 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
پائولا هاوکینز |
| مترجم |
شقایق خانجانی |
روان و سرگرم کننده بود.
یک هفته ای تمام شد و بیشتر شب ها می خواندم. شروعش عالی بود و هیجان داشت، ولی از اواسط داستان حدس زدن مسیرش برایم راحت تر شد. اگر غافلگیری خیلی مهم است شاید انتظارتان را کمی پایین بیاورید.
من با این سبک راحت نیستم و تا اواسطش سخت جذب شدم. ایده کلی خوب بود ولی حس کردم انگیزه بعضی شخصیت ها کامل درنمی آید. با این حال برای یک بار خواندن بد نبود.
من از روی کنجکاوی شروع کردم و بعد از چند فصل واقعا درگیر شدم. نقاط قوتش برای من تعلیق و فصل بندی خوب بود که هی می گفت یکی دیگه هم بخون. پایانش هم جمع و جور بود و حس کردم ارزش وقت گذاشتن داشت.
برای هدیه گرفتم و خودم هم چند فصلش را خواندم. داستان پرکشش است و زیاد حاشیه نمی رود، برای کسی که کتاب های معمایی سریع دوست دارد مناسب است. اما اگر دنبال فضاسازی خیلی پرجزئیات هستید شاید کم بیاورد.
تقريبا 2 هفته طول کشید بخونمش و بیشتر آخر هفته ها سراغش رفتم. فضاسازی و شخصیت پردازی برای من قابل قبول بود و چند جا واقعا غافلگیر شدم. فقط یکی دو بخش میانی کمی کشدار شد.
خیلی دوستش داشتم.
برای مسیر رفت و آمد مترو گرفتم و تو 10 روز تمومش کردم. نثر روان و ریتم خوب داشت و حس معمایی بودنش سرگرم کننده بود. اگر دنبال کتابی هستید که شما را درگیر کند گزینه بدی نیست.
من حدود 3 هفته است هر شب قبل خواب می خوانم. داستان خیلی سریع جلو می رود و فصل های کوتاهش باعث شد نتوانم زمینش بگذارم. پیچش های داستانی خوب بود و تعلیقش تا آخر حفظ شد.