کتاب «بازی اولتیماتوم: ایران؛ جامعه ی دوقطبی» نوشته عباس عبدی، با یک نگاه متفاوت سراغ وضعیت امروز جامعه ایران می رود و از یک مثال معروف در نظریه بازی ها کمک می گیرد؛ همان بازی اولتیماتوم که در آن یک طرف پیشنهاد می دهد و طرف دیگر یا می پذیرد یا رد می کند. نویسنده با همین مدل ساده توضیح می دهد وقتی حس انصاف و عدالت در تقسیم فرصت ها و منابع از بین برود، آدم ها حتی ممکن است به قیمت ضرر کردن خودشان هم پیشنهاد ناعادلانه را قبول نکنند. نتیجه اش می شود گیر افتادن در یک بن بست که در آن هر تصمیم و واکنشی، طرف مقابل را بیشتر عصبانی و دورتر می کند.
عبدی در ادامه نشان می دهد دوقطبی شدن فقط اختلاف سلیقه سیاسی نیست، بلکه تبدیل شدن جامعه به دو گروهی است که دیگر زبان مشترکی برای حرف زدن ندارند و طبقه متوسط فکری هم کم کم از نقش میانجی گری حذف می شود. کتاب با تکیه بر تجربه های روزمره مردم و اشاره به داده ها، از بی اعتمادی، ضعف نهادهای مدنی و کم رنگ شدن حاکمیت قانون می گوید و این که چطور بازی ها به حالت برد و باخت مطلق نزدیک می شوند. در نهایت هم تاکید می کند اگر قرار است راهی باز شود، باید شفافیت، پذیرش نقد و ترمیم حس انصاف اجتماعی جدی گرفته شود تا امکان گفتگوی واقعی و توافق های عملی دوباره برگردد.
| تعداد برگ |
182 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1405 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6228828626 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات