کتاب «دکتر خی ئل» اثر ماریا ایرانه فورنس یک نمایشنامه خیلی کوتاه و جمع و جور است که تقریبا در بیست صفحه، شما را می برد وسط یک کلاس عجیب و غریب. همه چیز ظاهرا ساده است: یک استاد دانشگاه، یک تخته سیاه و کمی گچ. اما همین استاد با یک تک گویی شبیه درس دادن، کم کم از حرف های منطقی و آکادمیک می لغزد به خیال پردازی، جمله های تکه تکه و مسیرهایی که اصلا قابل پیش بینی نیست. انگار همزمان هم دارید یک سخنرانی می شنوید و هم شاهد فروپاشی آرام یک نظم فکری هستید.
جذابیت نمایش اینجاست که داستان و شخصیت های متعدد ندارد و همه بار روی دوش همان صدای تنهاست؛ صدایی که گاهی بامزه است، گاهی عصبی و گاهی واقعا مرموز. «دکتر خی ئل» بیشتر از این که جواب بدهد، سوال می سازد: این که چرا بعضی حرف ها را فقط چون رسمی و با اعتماد به نفس گفته می شوند باور می کنیم، مرز بین دانش و چرند کجاست، و آیا وقتی منطق به هم می ریزد چیزی شبیه حقیقت از دلش بیرون می آید یا فقط شوکه می شویم. اگر دنبال یک متن مینیمال، متفاوت و مناسب اجرا یا خواندن در حال و هوای تئاتر تجربی هستید، این کتاب می تواند انتخاب کنجکاوی برانگیزی باشد.
| تعداد برگ |
20 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1396 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-9648573749 |
| قطع |
پالتویی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات