«گم در راه های گم گشته» از صمد طاهری یک رمان تلخ و در عین حال خیلی انسانی درباره قحطی، خشکسالی و آوارگی در سال های ورود متفقین به ایران است. قصه از جایی شروع می شود که حسینعلی با دو برادرش، عباسعلی و درویش، ناچار می شوند مادرشان را تنها بگذارند و با پای پیاده و دست خالی راهی آبادان شوند تا شاید کاری پیدا کنند و زنده بمانند. در مسیر، یک پیرمرد و نوه اش اسفندیار هم همراهشان می شوند، اما راه برای همه یک جور پیش نمی رود؛ یکی گم می شود، یکی می میرد و رسیدن به آبادان هم قرار نیست پایان رنج باشد.
داستان چند راوی دارد و هر بخش را یک نفر از زاویه خودش تعریف می کند؛ همین باعث می شود کم کم بفهمیم حقیقت آن روزها چقدر تکه تکه و لغزنده است. رمان مدام از «گم کردن» حرف می زند؛ گم کردن آدم ها، خانه، گذشته، عقل، حتی استخوان های عزیزان. انگار نویسنده می خواهد بگوید مهاجرت فقط جابجایی نیست، یک چیزی از آدم جا می ماند و هیچ کس کامل بر نمی گردد. اگر دنبال یک رمان اجتماعی قوی با فضای تاریخی و روایت چند صدایی هستید، این کتاب از آن انتخاب هایی است که بعد از تمام شدنش هم توی ذهن می ماند.
| تعداد برگ |
168 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6224130846 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات