کتاب «ویتگنشتاین و تشبیه نفس به چشم» از نورمن مالکوم (انتشارات هرمس) مجموعه ای از چند مقاله خواندنی است که کمک می کند با زندگی و مسیر فکری لودویگ ویتگنشتاین آشنا شوید؛ فیلسوفی که از «رساله منطقی فلسفی» تا نوشته های دوره متاخرش نگاهش به زبان و معنا بارها زیر و رو شد. در شروع کتاب یک معرفی نسبتا جمع و جور از زندگی و آثار ویتگنشتاین می بینید و بعد وارد متن های اصلی می شوید؛ نوشته هایی از مالکوم، جان پاسمور و دیوید پرز که هر کدام از زاویه ای مشخص، جایگاه ویتگنشتاین در فلسفه قرن بیستم و نسبتش با فلسفه دانشگاهی و جریان های تحلیلی را توضیح می دهند.
در بخش های میانی، پاسمور سراغ زمینه های فکری «تراکتاتوس» می رود و رابطه ویتگنشتاین با فضای کمبریج و چهره هایی مثل راسل و مور را بررسی می کند، و بعد هم به این می پردازد که چطور ویتگنشتاین از نگاه صوری و منطقیِ اولیه به سمت توجه به کاربردهای زبان در زندگی روزمره حرکت کرد؛ چیزی که به بحث های «زبان عرفی» نزدیک می شود. مقاله پایانی دیوید پرز هم روی یکی از تمثیل های معروف ویتگنشتاین دست می گذارد: این که «خود یا نفس» مثل «چشم» است؛ همان طور که چشم می بیند اما خودش داخل میدان دید نیست، «من» هم در تجربه حضور دارد ولی مثل یک شیء قابل توصیف در جهان نیست. اگر دنبال یک کتاب جمع و جور اما چند وجهی برای نزدیک شدن به ویتگنشتاین هستید، این اثر انتخاب مناسبی است.
| تعداد برگ |
154 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-9646641242 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات