تا قبل از قرن هجدهم چیزی که امروز بهش می گیم «زیبایی شناسی»، اسم مشخصی نداشت. اما وقتی آلکساندر گوتلیب باومگارتن حدود سال ۱۷۳۵ اصطلاح استتیک یا همان زیبایی شناسی را مطرح کرد، این حوزه کم کم هویت مستقل تری پیدا کرد؛ هرچند بحث درباره هنر و زیبایی خیلی قبل تر از آن شروع شده بود. از زمان افلاطون که در «جمهور» به ارزش و فایده شناختی هنر گیر می داد تا ارسطو که در «بوطیقا» از هنر، مخصوصا شعر، دفاع می کرد، موضوع اصلی همیشه این بوده: هنر فقط تقلید و تصویرسازی بی فایده است یا می تواند حقیقت های کلی را بهتر و قابل فهم تر نشان بدهد؟
کتاب «زیبایی شناسی آلمانی» با تکیه بر همین مسیر تاریخی و فکری، سراغ ایده ها و بحث های مهم این سنت می رود و کمک می کند ریشه نگاه فیلسوفان آلمانی به هنر، تخیل و تجربه زیبایی را بهتر بفهمیم. نکته جالب این است که مطالب کتاب از نوشته های تخصصی «دایره المعارف فلسفه استنفورد» برداشت و بازپرداخت شده؛ همان دانشنامه معتبر دانشگاه استنفورد که مقاله هایش را استادان و پژوهشگران مطرح دنیا می نویسند. اگر دنبال یک متن جدی اما قابل پیگیری درباره زیبایی شناسی و نگاه فلسفی به هنر هستید، این کتاب انتخاب مناسبی است.
| تعداد برگ |
536 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| نوع جلد |
سلفونی |
| شابک |
978-6220403456 |
| قطع |
رقعی |
| مترجم |
مجموعه ی نویسندگان , مسعود علیا |
نظرات