کتاب «واژه نامه حزن های ناشناخته» نوشته جان کونیگ (نشر میلکان) برخلاف اسمش فقط درباره غم نیست؛ بیشتر شبیه یک نقشه برای احساسات ریز و درشت آدم هاست. کونیگ برای حالاتی که خیلی وقت ها تجربه شان می کنیم اما اسم دقیقی برایشان نداریم، واژه های تازه می سازد یا واژه های قدیمی را با معنی جدید برمی گرداند؛ از دلتنگی های عجیب گرفته تا لحظه های کوتاه شفافیت احساسی. همین ایده باعث شده کتاب هم سرگرم کننده باشد و هم به طرز عجیبی به آدم کمک کند خودش را بهتر بفهمد.
مطالب کتاب در چند بخش موضوعی چیده شده و دور و بر چیزهایی مثل دنیای بیرون و درون، رابطه با دیگران، دوستی ها، زمان و معنی زندگی می چرخد. کنار هر واژه هم توضیح های بامزه، راهنمای تلفظ و ریشه سازی های خلاقانه آمده که خواندنش را روان و دوست داشتنی می کند. اگر به روانشناسی، زبان، نوشتن و داستان پردازی یا حتی فقط کشف حس های نام گذاری نشده علاقه داری، این کتاب کوتاه می تواند همان تجربه خاص «آمبیدو» را برایت زنده کند؛ یک لحظه ناب از خلوص عاطفی.
| تعداد برگ |
223 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
2021 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6222543556 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
جان کونیگ |
| مترجم |
سوما زمانی |
تقریبا 10 روزه تمامش کردم و هنوز بعضی صحنه ها تو ذهنم مانده. اگر دنبال داستان پرکشش و احساسی هستید گزینه خوبی است، ولی اگر ریتم خیلی تند می خواهید شاید ابتدای کار حوصله تان سر برود.
نقاط قوتش به نظرم فضاسازی و دیالوگ هاست و سریع جلو می رود. فقط چند جا تکرار توصیف ها حس کردم می شد کوتاه تر باشد.
برای هدیه گرفتم و خودم هم چند فصلش را خواندم. زبان ساده و روان است و برای کسی که می خواهد دوباره کتاب خواندن را شروع کند مناسب است.
بد نبود.
حدود 2 ماهه آروم آروم می خوانم. شروعش کمی کند بود ولی از نیمه به بعد خیلی بهتر می شود و پایان بندی راضی کننده است.
من یک هفته ای تمامش کردم چون واقعا کشش داشت. شخصیت پردازی خوب بود و چند جا غافلگیر شدم، ارزش خرید دارد.
قلمش دوست داشتنیه.
برای مسیر رفت و آمد مترو گرفتم و انتخاب خوبی بود. فصل ها کوتاه است و راحت می شود تکه تکه خواند.
حدود 3 هفته است دارم می خوانم و هر شب چند صفحه جلو می روم. روایت و فضاسازی خیلی روان است و واقعا آدم را می کشد داخل داستان.